Nu het wielerjaar 2026 zo goed als ten einde is, biedt dat een mooi moment voor een terugblik. Het is een enorm bijzonder jaar geweest waarin een hoop dingen uit zijn gekomen die veel volgers hadden voorspeld. Toch bleek ook maar weer dat alles in deze sport nooit helemaal zo loopt als gedacht, wat resulteerde in een aantal grote verrassingen. Dat het een wielerjaar was om van te smullen is echter nog zachtjes uitgedrukt.
Wie bij een bookmaker als 711 sport kiest om op in te zetten ziet dat wielrennen een van de populairste onderdelen is. De charme zit hem er dan ook in dat sommige dingen niet of nauwelijks te voorspellen zijn. Bij de bookmakers kunnen er bovendien voorspellingen voor vele wedstrijden op de wielerkalender worden gedaan. Voordat we kunnen gaan kijken naar wat we in 2027 allemaal mogen verwachten, blikken we eerst nog een keer terug op hoe het dit seizoen is gegaan.
Een bijzonder voorjaar met een dominante Pogacar
Er werd door veel fans van de wielersport reikhalzend uitgekeken naar het voorjaar en dat stelde ook dit keer niet teleur. Zoals verwacht ging Tadej Pogacar met bijna ieder monument waar hij aan de start verscheen aan de haal. Zo won hij Milaan-San Remo en was hij in de Ronde van Vlaanderen en Luik-Bastenaken-Luik ook het sterkste. Alleen in Parijs-Roubaix eindigde hij op een tweede plaats. Dit nadat hij in de sprint in het iconische Vélodrome André Pétrieux geklopt werd door Wout van Aert.
De Belg van Team Visma-Lease a Bike won daarmee pas het tweede monument uit zijn carrière, na Milaan-San Remo in 2020. Andere grote wedstrijden zoals de Amstel Gold Race en de Waalse Pijl werden gewonnen door respectievelijk Remco Evenepoel en het Franse wonderkind Paul Seixas. Evenepoel verscheen overigens ook voor het eerst in zijn carrière aan de start in de Ronde van Vlaanderen en wist daar direct naar een podiumplaats te rijden. Achter winnaar Pogacar en nummer twee Mathieu van der Poel werd hij derde.
Vingegaard voltooit missie en pakt eindzege Giro
Voor Jonas Vingegaard telde er maar één ding tijdens zijn deelname aan de Giro d’Italia van 2026 en dat was de Roze Trui naar Rome brengen. Hierdoor zou de Deen namelijk in een illuster rijtje terechtkomen van renners die alle drie de grote rondes wisten te winnen. Dat dit ook nog eens iets is dat zijn aartsrivaal Tadej Pogacar tot op heden nog niet is gelukt, zal de motivatie alleen maar groter hebben gemaakt.
Het lukte de kopman van Team Visma-Lease a Bike vorig jaar al om de destijds door protesten ontsierde Ronde van Spanje te winnen, waardoor de Giro d’Italia de enige van de drie grote meerweekse koersen was die nog op zijn palmares ontbrak. Na drie weken koersen had Vingegaard een ruime voorsprong op nummer twee Felix Gall en nummer drie Jai Hindley. Daarmee voegde hij zich toe aan een bijzonder rijtje renners. Na Felice Gimondi, Eddy Merckx, Bernard Hinault, Jacques Anquetil, Alberto Contador, Vincenzo Nibali en Chris Froome was hij pas de achtste persoon ooit die het lukte om deze bijzondere trilogie te voltooien.
Pogacar ook in de Tour buitenaards
Na zijn zege in de Ronde van Italië deed Vingegaard ook mee aan de Tour de France. Aangezien zijn Sloveense concurrent Tadej Pogacar hier ook aan de start stond, leek de kans klein dat hij ook deze grote ronde ging winnen. De UAE ploeg van de destijds viervoudig winnaar was ijzersterk en gaf in de eerste week nauwelijks iets weg. Daardoor was het daarna een gelopen koers wat het algemeen klassement betrof. Jonas Vingegaard moest uiteindelijk de strijd staken nadat hij ten val was gekomen.
In de rest van de ronde was er overigens nog genoeg spektakel op andere vlakken. Vooral de laatste rit in Parijs, waar voor het tweede jaar achter elkaar meerdere keren de passage over de Butte Montmartre op het parcours stond, zorgde voor spektakel. Hoewel de uitslag in het algemeen klassement vanwege het voorspelde weer al eerder was vastgelegd, lieten veel grote namen zich toch nog zien. Na een bloedstollende slotfase met een grote rol voor geletruidrager Pogacar bleef Mathieu van der Poel het aanstormende peloton net voor, wat een heroïsche zege opleverde.
Verrassende Vuelta en spektakel bij het WK
Net als Jonas Vingegaard wilde ook Pogacar zich in het rijtje renners dat alle grote rondes won scharen. In La Vuelta was hij goed op weg met meerdere ritzeges en reed hij al vanaf de proloog in Monaco in de Rode leiderstrui. Tijdens etappe 8 bleek echter dat ook hij niet helemaal van een andere planeet afkomstig is. Nadat hij over een grote kei was gereden kwam de meervoudig wereldkampioen hard ten val en moest hij de strijd staken.
Hierdoor werd ook al snel duidelijk dat Pogacar het WK in Slovenië ging missen. Daardoor volgde er een enorm open wedstrijd, die mede door Mathieu van der Poel al vroeg kleur werd gegeven. Uiteindelijk was het tot verrassing van velen Pogacar’s UAE ploeggenoot Brandon McNulty die er namens de Verenigde Staten met de wereldtitel vandoor ging.
